Fotel gamingowy (krzesło gamingowe) to nic innego jak fotel dla gracza. Taki fotel musi być dopasowany do użytkownika, żeby zapewnić mu dobre wsparcie dla pleców oraz szyi. Gamerzy potrafią spędzać czas siedząc godzinami przed komputerem grając w gry. Fotel dla gracza musi być dopasowany do użytkownika, żeby zapewnić mu dobre wsparcie dla pleców oraz szyi. Dobry fotel pozwala spędzać wielogodzinne sesje przed komputerem bez odczuwania bólu pleców czy oznak zmęczenia. Fotel gamingowy dzięki swojej stabilności, solidności i funkcjonalności, równie dobrze może służyć jako fotel biurowy. Dodatkowo poprzez niebanalne, nowoczesne wzornictwo, taki fotel dodaje wnętrzom wyrazistego charakteru i podkreśla osobowość właściciela.

Jakie są cechy dobrego fotela gamingowego?

Dobry fotel gamingowy powinien mieć regulowane podłokietniki, regulowaną wysokość i głębokość siedziska, regulowane oparcie, a także funkcję bujania. Materiał obicia jest również ważny. Zazwyczaj jest to skóra ekologiczna, ale materiałowe fotele gamingowe z siatki Mesh są również cenione ze względu na swoją przewiewność. Inne istotne cechy to ergonomiczna konstrukcja, wygodna poduszka pod głowę, a także poduszka lędźwiowa dla wsparcia kręgosłupa. Na rynku dostępne są także fotele gamingowe z podnóżkiem, które pozwolą przyjąć wygodną pozycję.

Co lepsze fotel gamingowy czy fotel biurowy?

Wybór między fotelem biurowym, a fotelem gamingowym zależy od kilku czynników, takich jak styl pracy, komfort i estetyka.

Fotel gamingowy różni się od modelu biurowego tym, że posiada ogromną ilość najróżniejszych opcji ustawień i regulacji. Często ma sportowy wygląd i dodatkowe funkcje jak np. podświetlenie LED. Może być wygodniejszy podczas długich sesji grania. Często wykonany z materiałów łatwiejszych do czyszczenia niż fotel biurowy. Na rynku możemy dostać swój upragniony praktycznie w każdej wersji kolorystycznej. Dużą popularność zdobył fotel gamingowy różowy, który może być super opcją dla dziewczyny lub dla dzieci. Fotel gamingowy czarny, niebieski lub biały to chyba najbardziej popularne kolory wśród foteli.
Fotel biurowy zazwyczaj jest w stanie zmienić jedynie swoją wysokość oraz kąt nachylenia oparcia. Fotel biurowy przeważnie ma bardziej stonowany design niż fotel gamingowy. Jeśli spędzasz długie godziny przy komputerze, komfort i wsparcie są kluczowe, więc warto wypróbować oba typy, by sprawdzić, który bardziej Ci odpowiada.

Ranking foteli gamingowych – TOP najlepsze fotele dla graczy.

Artykuł Fotele gamingowe, czyli fotele dla graczy pochodzi z serwisu HOMEMANIA.

Czego można się nauczyć w takiej szkole?

Jakie zajęcia oferują takie szkoły? Warszawska Niepubliczna Szkoła „Ceramiq” oprócz kursu ceramiki I oraz II stopnia, proponuje również warsztaty sitodruku 3H czy szkolenie z toczenia na kole garncarskim. Z kolei amerykański Uniwersytet w Waszyngtonie proponuje kurs, który skupia się na studiowaniu ceramiki, szkła oraz rzeźby, reklamowany jako „interdyscyplinarne zajęcia na temat materiałów, koncepcji artystycznej oraz dialogu krytycznego”. School of Art przy Arizona State University zaprasza studentów do uzyskania stopnia naukowego, w ramach którego planowane są zajęcia praktyczne z wykonywania ceramiki i odnajdywania swojego stylu artystycznego. W Japonii również znajdziemy ofertę dla potencjalnych adeptów wyrobów z gliny: Uniwersytet Kyoto Seika proponuje czteroletni kurs z tworzenia ceramiki artystycznej, zaczynając od samych podstaw i nie wymagając uprzedniego doświadczenia praktycznego.

Czy warto?

Jak widać, oferta szkół ceramicznych jest nadzwyczaj bogata. Praktycznie w każdym kraju się znajdzie coś dla każdego chętnego. Jednak współcześnie szkoły artystyczne mają słabą reputację – uznawane są za mekkę osób niewiedzących, co ze sobą zrobić w życiu, a nawet producentów ludzi, którzy wprawdzie są marzycielami, nie wiedzą jednak, jak przekuć te marzenia w rzeczywistość. Jednak jeśli ktoś odczuwa pasję do tak nietypowej dziedziny jak tworzenie własnych próbek ceramicznych, zdecydowanie powinien spróbować realizować się w tym. Absolwenci szkół artystycznych pewnie będą mieli nie tylko większą szansę na zatrudnienie w firmie ceramicznej, ale być może nawet szybciej awansują w hierarchii jako specjaliści z odpowiednim stopniem naukowym. Ceramika to przecież nie tylko odpowiednie fizyczne wzory, które zapewnią stabilność naczynia, ale i zmysł artystyczny oraz estetyczny, który wzbudzi w klientach zachwyt.

Artykuł Ciekawostki ceramiczne: „nauka” ceramiki pochodzi z serwisu HOMEMANIA.

Ceramiczne domy w kosmosie

W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku perski architekt, Nader Khalili, pracował nad koncepcją domów zbudowanych z ceramiki – najpierw wznoszonych z gliny, a potem wypalanych ogniem. Projektowi nadano nazwę „Geltaftan” (połączenie perskich słów oznaczających glinę oraz jej opalanie i kształtowanie). Po praktykach w Iranie oraz Stanach Zjednoczonych, Khalil zaczął poświęcać swoją uwagę technologiom dla biednych ludzi. Chciał użyć naturalnych środków, dostarczanych przez środowisko, aby pomóc uchodźcom i ludziom, którzy nie mieli pieniędzy na zbudowanie porządnych domów.

W trakcie swoich badań terenowych Khalil zwrócił uwagę na to, że najstarsze perskie domy przetrwały, ponieważ materiały, z których zostały zbudowane, były wypalane w procesie tworzenia naczyń, a zatem – utwardzano je, co sprawiło, że stały się niezwykle trwałe. Po odbudowaniu dwunastu domów w perskiej wiosce Ghaled Mofid przy użyciu tej technologii, architekt zaczął zgłębiać tajniki wznoszenia budowli ceramicznych w perskiej szkole.

Całe doświadczenie Khalila doprowadziło go do złożenia NASA nietypowej propozycji. Przeprowadziwszy się do Kalifornii, stwierdził, że ceramiczne domy można zbudować… na Księżycu. Pracując w specjalnych laboratoriach, sprawdzał jak materiały obecne na ziemskim satelicie mogą wpływać na kształt ceramicznych budowli. W międzyczasie architekt założył szkołę w Kalifornii – Cal-Earth Institute. Na pustyni w pobliżu tego instytutu, ulokowanego w mieście Hesperia, planowano zbudować całe osiedle domów z ceramiki, aby sprawdzić ich trwałość w warunkach terenowych.

Do dzisiaj zbudowano tylko kilka przykładowych ceramicznych domów – Khalili w międzyczasie poświęcił się nieco innej technologii, co nie oznacza, że porzucił swoje marzenie. Prace nad koncepcją ceramicznych domów wciąż trwają. Mimo ich wad (zanieczyszczenie powietrza podczas wypalania gliny), mogą być one idealną technologią, którą można zabrać na Księżyc i skonfrontować z tamtejszymi warunkami. A o samym Naderze Khalilu niewiele słychać, nie zyskał on nigdy większej sławy, ale za to został pochwalony przez Laurę Huxley – żonę słynnego pisarza, Aldousa Huxleya. Pani Huxley nazwała perskiego architekta „praktycznym wizjonerem”.

Gliniana Wenus

Ty razem przeskoczymy na inną planetę, ale tylko metaforycznie. Chodzi bowiem o stare posągi bożków, które czasem możemy znaleźć w najmniej spodziewanych miejscach… Historię ceramiki często wiąże się ze znanymi narodami antyku – Egipt, Mezopotamia, Grecja… Gdyby ktoś jednak zadał nam pytanie o to, gdzie znaleziono najstarszy okaz ceramiki na świecie, zapewne byśmy obstawiali tereny Bliskiego Wschodu lub Półwyspu Bałkańskiego. Bardzo byśmy się pomylili…

W 1925 roku archeolodzy dokonali zaskakującego odkrycia na terenie ówczesnej Czechosłowacji. Na południe od Brna umieszczono stanowisko archeologiczne, nakierowane na poszukiwania rzeczy z ery paleolitu. 13 lipca w warstwie popiołu odkryto przełamaną na dwie części figurę nagiej kobiety. Gliniana figurka miała 111 milimetrów wysokości oraz 43 milimetrów szerokości, a czas jej powstania oszacowano na między 29 000 r. a 25 000 r. przed naszą erą. Naukowcy ustalili później, że glina, z której ulepiono figurkę, była mieszaniną żółtej gliny i spalonej oraz sproszkowanej kości mamuta. Okazy ceramiki ulepione z podobnych mieszanin znajdowano na stanowiskach archeologicznych rozproszonych po całych Morawach.

Zaskakującemu odkryciu nadano nazwę Wenus z Dolnych Vestonic. Nie oznaczało to, że figurka była formą przedstawienia rzymskiej bogini – nazwą „Wenus paleolityczna” określa się wszystkie posągi przedstawiające postacie kobiece i podchodzące z epoki paleolitu. Dotychczas znaleziono kilkanaście takich Wenus. Nie do końca wiadomo, jaką funkcję pełniła figurka, oprócz dekoracyjnej. Na czubku jej głowy można znaleźć cztery małe dziury, co mogłoby sugerować, że służyła do podtrzymywania nieznanego obiektu: może kwiatów lub ziół, a może ubrania na głowę takiego jak czapka.

Nie było to jedyne odkrycie dokonane na stanowisku w Dolnych Vestonicach – archeolodzy znaleźli tam również figurki zwierząt takich jak koń czy mamut. Obecnie Wenus z Dolnych Vestonic nie jest udostępniana regularnie zwiedzającym, ale co jakiś czas przeprowadzane są na niej badania. Wciąż jest najstarszym odnalezionym okazem ceramiki.

Artykuł Ciekawostki z ceramiczne: gliniane planetarium pochodzi z serwisu HOMEMANIA.

Garść refleksji

Na co dzień o ceramice nie myślimy za wiele. Naczynia? Używamy ich: jemy, pijemy z nich, a potem myjemy, aby odłożyć na półkę. Płytki w łazience? Codziennie po nich stąpamy, czasem dodając sobie odrobinę luksusu w postaci ogrzewania podłogowego. Ściany z kaflami w kuchni również widzimy (i najczęściej myjemy) codziennie. Nie zdajemy sobie jednak sprawy z tego, że za wiele lat wszystkie te rzeczy mogą być cennym świadectwem naszych czasów – tak, jak dla współczesnych archeologów są nim naczynia i inne elementy ceramiki architektonicznej z poprzednich epok, nierzadko bardzo odległych czasowo.

W podręcznikach do historii starożytnej znaleźć można przecież piękne zdjęcia ceramicznych wazonów czy mis, na których malowano różnorodne sceny z życia antycznych ludów. Sportowcy czy bohaterowie mitów greckich – każdy mógł zachować się na wazie nawet przez stulecia. Oczywiście, czasami naczynie było po prostu ozdabiane wzorem, często podkreślającym kształt danej misy czy wazy. Było to jednak robione przez rzemieślników z takim pietyzmem, że absolutnie nie ujmowało rękodziełu nic z piękna.

Każdy z tych szczegółów umożliwia archeologom i badaczom historii ustalenie, z którego okresu historycznego pochodzi dane naczynie, a także pozwala na scharakteryzowanie danej kultury. Nawet z fragmentów rozbitych waz można wyciągać wnioski o ich pierwszych właścicielach, tak samo jak z ceramicznych elementów stłuczonych antycznych fryzów czy ścian.

Skąd taka trwałość?

Wiele osób zadaje sobie pytanie – skoro wiele elementów wykonanych z teoretycznie bardziej trwałych materiałów nie przetrwało do dziś, to dlaczego archeolodzy wciąż odnajdują tyle wielowiekowej ceramiki? Przyczyn jest wiele. Całą sprawę ułatwia zapewne fakt, że ceramika nigdy nie była pierwszym celem najeźdźców. Kamienie i metale szlachetne, wino, zdobne stroje – złodzieje uwielbiali rabować tego typu towary. Jednak ceramiczne naczynia nie przedstawiały aż tak takiej wartości, zwłaszcza jeśli przedstawiały one kulturę podbitego narodu. Dlatego zwykle albo były pozostawiane w spokoju, albo tłuczone – stąd odnajdowane wszędzie szczątki.

Oczywiście ceramika nie była wykorzystywana tylko przez narody epoki antycznej. W średniowieczu ceramiczne płyty i mozaiki również znajdowały swoje zastosowanie. Na terenach zdominowanych przez muzułmanów używano ich między innymi w meczetach czy pałacach, dodając do nich po raz kolejny w historii walor artystyczny – ceramiczne płyty układano w różnorodne wzory, wzbogacając je o elementy dekoracyjne. To samo można powiedzieć o Europie – w okresie średniowiecza oraz renesansu, oprócz terakoty, stosowano również atrakcyjne wzory ceramiczne, mające uświetnić dane pomieszczenie.

Dzisiaj ceramika jest obecna praktycznie w każdym polskim domu – jeśli nie jako dekoracja, to przynajmniej spełnia role czysto funkcjonalne. I choć wytwarzana jest nieco innymi metodami i z trochę innych materiałów niż kiedyś, wciąż stanowi nieodłączny element wystroju różnych pomieszczeń. Czy kiedykolwiek, chodząc po płytkach podłogowych, zastanawialiście się, jakim będą one świadectwem naszych czasów? To jeden z wielu powodów, dla których warto zadbać o kafle czy płytki w swoim domu – aby przyszli archeolodzy mogli na ich podstawie rzetelnie ocenić epokę nowożytną. Ot, jak łatwo przejść do historii…

Artykuł Historia z ceramiką w tle: tysiące lat tradycji ceramicznej pochodzi z serwisu HOMEMANIA.

Rodzaj powierzchni

Jednym z podstawowych przymiotów wielu płytek gresowych jest fakt ich śliskości. Wprawdzie zależy to od producenta – u niektórych nie ma zupełnie problemu ze śliskością, jednak jeśli zdarzy się nam trafić nam na nadzwyczajnie śliski egzemplarz, warto przemyśleć dobór pomieszczeń, w których chcemy położyć taki gres – wówczas na przykład kładzenie go w łazience może być niekoniecznie dobrym wyborem. Dobrze jest też przemyśleć położenie gresu w innych pomieszczeniach, w których na podłodze może pojawić się woda – np. kuchnia, a zwłaszcza okolice zmywarki, ale też i taras bez zadaszenia. Pamiętajmy, że położenie płytek gresowych to inwestycja na wiele lat i zawsze należy dobierać je odpowiednio do użytkowanej powierzchni.

Jaki rodzaj gresu?

Kiedy już zdecydujemy się na gres i wiemy, w jakim pomieszczeniu chcielibyśmy go położyć, musimy sobie zadać pytanie w jaką jego wersję zainwestujemy. Do wyboru mamy płytki szkliwione i polerowane. Zaletą tych pierwszych jest większa odporność na brud i łatwiejsze utrzymanie w czystości w stosunku do rodzaju polerowanego. Jednak istotną kwestią do przemyślenia jest sposób użytkowania pomieszczenia, w którym chcemy położyć gres. Korytarz, po którego powierzchni codziennie porusza się wiele osób w obuwiu przeznaczonym do użytku zewnętrznego, może również nie być najlepszym wyborem, ze względu na łatwość ścierania się gresu szkliwionego. Problematyczne może być też upuszczenie jakiegoś przedmiotu na szkliwo – wówczas powstaje odprysk lub pęknięcie, a same płytki stają się przez to mniej odporne na brud. Wniosek? Gres szkliwiony jest lepszym rozwiązaniem w miejscach, gdzie zależy nam na szczególnie pięknym, wręcz ozdobnym wyglądzie, z kolei gres polerowany bardziej sprawdzi się tam, gdzie podłoga czy ściany będą bardziej eksploatowane.

Wykończenia

Wyżej wymienione przeciwwskazania nie oznaczają jednak, że gres jest złym rodzajem płytek podłogowych. Wręcz przeciwnie – części wymienionych sytuacji można zaradzić poprzez wybór wykończenia danej płytki gresowej. Przykładowo, wykończenie matowe może zapobiec ślizganiu się w kuchni czy w łazience, a ścieraniu się gresu szkliwionego można zapobiec, wybierając te o grubszej warstwie szkliwa. Jednak wszystkie te opcje idą w parze z adekwatną do nich ceną. Pamiętajmy jednak, że ta osobliwa mieszanka gliny, kaolinu, piasku kwarcowego, skalenia i szamotu może okazać się idealnym rozwiązaniem w praktycznie każdym przedziale cenowym. Tym bardziej, że gres sam w sobie jest zwykle bardzo pożytecznym materiałem – niskonasiąkliwym, mrozoodpornym i stosunkowo twardym.

Artykuł Poradnik ceramiczny: czy warto zainwestować w płytki gresowe? pochodzi z serwisu HOMEMANIA.

Wyjątkowy projekt z ceramiką w tle

Twórcy projektu w ramach zwiedzania proponują wizyty w Stoke-on-Trent (Anglia), Delft (Holandia), Limoges (Francja), Faenza (Włochy) oraz Selss i Hoehr-Grenzhausen (Niemcy). Każde z tych miast, wedle wizji autorów inicjatywy, odcisnęło swój trwały ślad w historii europejskiej ceramiki, a także promuje ją w krajobrazie swojego miasta. W 2012 roku europejska trasa turystyczna ceramiki została wynagrodzona certyfikatem „Kulturalnej Trasy”, przyznawanym przez Radę Europy. Projekt otrzymał także dofinansowanie na rozwój z Unii Europejskiej.

Częścią inicjatywy jest również aplikacja dostępna w sklepie iTunes, która jest przewodnikiem po miastach będących partnerami projektu. Znajdziemy w niej ich mapy, miejsca warte zwiedzenia, informacje związane z ich historią oraz inne wartościowe wskazówki, które mają pomóc w zaplanowaniu podróży do jednego z miast ViaCeram. Biorąc pod uwagę, że strona internetowa – mimo że zawiera pewne informacje – jest w nieustannej budowie, aplikacja może naprawdę się przydać.

W cyklu artykułów o ViaCeram przybliżymy każde miasto będące członkiem tej inicjatywy. A nuż zdecydujecie się wybrać na wyjątkową podróż?

Faenza (Włochy)

Na początek zaglądamy do Włoch i pytamy: czy kiedykolwiek słyszeliście o słowie „fajans”? To specyficzny rodzaj ceramiki, podobny do porcelany, który znamy od czasów antycznych, jednak główne centrum jego wytwarzania w Europie znalazło się w mieście Faenza. Ceramika, która powstawała pod czujnym okiem włoskich artystów od XII wieku, zaczęła być nazywana „faience” – stąd słowo „fajans”, będące zgrabnym spolszczeniem. Tak naprawdę mamy jeszcze inną nazwę na ten rodzaj ceramiki: majolika, jednak dominacja produkcji w tej dziedzinie przez Faenzę sprawiła, że nazwa „majolika” zniknęła z wielu europejskich języków, jej miejsce zajęły zaś różne odmiany nazwy włoskiego miasta – „faience”, „faiance”, etc. Każde z nich oznacza tę kolorową ceramikę, z której wytwarza się głównie talerze; chociaż w toaletach można spotkać jeszcze fajansowe muszle klozetowe.

Faenza ma bogatą historię – od czasów etruskich, przez panowanie Imperium Romanum, po bycie pod rządami weneckimi, papieskimi, a ostatecznie od 1944 roku jest częścią zjednoczonych Włoch. Biorąc pod uwagę związki tej miejscowości z ceramiką, nieprzypadkowym wydaje się fakt ulokowania tutaj Międzynarodowego Muzeum Ceramiki, w którego zbiorach znajdują się okazy ceramiczne z całego świata – klasyczne amfory sąsiadują z fajansami i dziełami Picassa.

Każdego roku w pierwszych miesiącach jesieni – we wrześniu i październiku – organizowane są międzynarodowe wydarzenia, które przyciągają wielu fanów ceramiki. Oprócz nich można natknąć się na ciekawe konferencje: przykładem jest czerwcowe spotkanie pod tytułem „Ceramika dla energii”. W ten sposób Faenza staje się nie tylko świadkiem bogatej historii, ale stara się też kształtować przyszłość ceramiki, będąc perłą regionu Emilia Romagna.

Artykuł Śladem europejskiej ceramiki z ViaCeram – Faenza (Włochy) pochodzi z serwisu HOMEMANIA.